رهنمود هايي در رابطه با چهره آرائي و آرايش زنان

وَلاَ يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ مَا يُخْفِينَ مِن زِينَتِهِنَّ? (النور: 31).

(معني): «و پاي محکم بر زمين نزنند تا زينت و زيور پنهان پاهايشان معلوم شود». که منظور همان خلخال است که زن به پاي خود مي بندد و در زير لباس وي پنهان است. و در صورتيکه پاهاي خود را سخت به زمين بکوبد صداي خلخال که زينت پاي يک زن بوده و در زير لباس پنهان است بدينگونه نهي شده است، پس در مورد زناني که بازوهاي خود را برهنه کرده تا زينت دستهايشان نمايان گردد چه حکمي مي توان داد؟

براستي که فتنه نگاه و مشاهده بارها سنگينتر از فتنه صداي خلخال و شنيدن آن است. و حضرت رسول (صلي الله عليه وسلم):

«صِنْفَانِ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لَمْ أَرَهُمَا قَوْمٌ مَعَهُمْ سِيَاطٌ كَأَذْنَابِ الْبَقَرِ يَضْرِبُونَ بِهَا النَّاسَ وَنِسَاءٌ كَاسِيَاتٌ عَارِيَاتٌ مُمِيلَاتٌ مَائِلَاتٌ رُءُوسُهُنَّ كَأَسْنِمَةِ الْبُخْتِ الْمَائِلَةِ لاَ يَدْخُلْنَ الْجَنَّةَ وَلاَ يَجِدْنَ رِيحَهَا وَإِنَّ رِيحَهَا لَيُوجَدُ مِنْ مَسِيرَةِ كَذَا وَكَذَا».

(معني): « دو گروه از اهل آتشند که من تا هنوز آنان را نديده ام. يکي از آنان قومي هستند که شلاقهائي مانند دم گاو بهمراه داشته، و مردم را با آن مي زنند، و گروه ديگر زناني هستند پوشيده، ولي در حقيقت لخت و عريان، دور و مائل از راه حق، و دور کننده ديگران از راه حق، سرهاي آنان همانند کوهان شتر است و بهشت وارد نمي شوند و حتي بوي آن نيز به مشام آنان نمي رسد و بوي بهشت از اين مسير و آن مسير بمشام ميرسد (کنايه از بوي قوي آن است». (اين حديث را امام مسلم و امام احمد روايت كرده اند).

اين زنان را حضرت رسول (صلي الله عليه وسلم) به کاسيات معرفي نموده است، چون تن پوش به تن دارند. ولي در عين حال آنان را عاريات معرفي مي کند چون اين تن پوش به علت نازکي و يا تنگي و يا کوتاهي بدن را ستر نمي کند و آنان را در حقيقت لختند. و سرهاي آنان نيز به اين صفت ذکر شده است، که نمونه آن را امروزه براحتي مي توان در کوچه و خيابان مشاهده نموده و آرايشهاي عجيب و غريب موي سر را بر اين زنان ديد.